ما ز یاران چشم یاری  داشتیم                  خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا  درخت  دوستی  برگی دهد                 حالیا  رفتیم  و   تخمی  کاشتیم

گفت و گو آئین درویشی  نبود                 ور  نه  با تو  ماجراها   داشتیم

شیو ه ی چشمت فریب جنگ داشت           ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد             جانب  حرمت   فرو   نگذاشتیم

 امسال ماه رمضون برنامه ی ماه عسل خیلی زیبا به درد خیلی از آدمها پرداخته بود و تمومیه اونهائی که به برنامه دعوت شدند به هر نحو ممکن حمایت شدند و امیدوارم که واقعی بوده باشه و براشون کارهایی که قول دادند رو انجام بدند.هر کدوم از ما ها غیر ممکنه که افراد ناتوان رو اطرافمون نشناسیم. هر کسی توی روابط روزمره خواه ناخواه  با این آدمها توی خیابون، کوچه، محل ..... برخورد میکنه.

امروز از آموزشگاه که اومدم بیرون تا نزدیک اتوبوس های واحد حدود ده دقیقه باید پیاده برم.هر روز از این راه عبور میکنم و نمیدونم چرا امروز من همه ی اینها رو دیدم. یا نبودند یا اینکه من تا حالا ندیدمشون. 5 نفر رو دیدم. 3تا زن و 2 تا مرد. 2تا زنها روی خودشون رو پوشونده بودند با چادر و فقط دستشون از زیر چادرشون بیرون بود. خانم دیگه با 3 تا بچه که هر کدوم از اونها به نحو فجیعی لباس تنشون بود و داشتند گدائی میکردند. و 2 تا مرد هم  به نظر من که سالم بودند. سرشون پائین بود و گدائی میکردند. پیش خودم گفتم  خدایا از کجا میشه فهمید که واقعا اینها محتاج هستند یا نه؟؟ آخه بعضی وقتها توی روزنامه ها هم میخونیم که بعضی گداها چقدر مال دارند.  بچه های این خانومه بدجور خسته و کثیف بودند. واقعا لحظه ای فکر کردم  آینده ی اینها چیه؟؟؟ از همشون رد شدم و به راهم ادامه دادم اما با ذهنی که درگیر بود با خیلی از سئوال ها و اینکه واقعا ما عابرها که هر روز از کنارشون رد میشیم و بعد از 1 ساعت درگیری ذهنمون با اونها و بعد فراموش کردنشون، چه کاری میتونیم انجام بدیم؟؟؟

تا اینکه نزدیک اتوبوس های واحد دست فروشی رو دیدم که 2 تا پا تا زانو نداشت و دست راستش هم تا آرنج بیشتر نبود و با دردسرها ی زیادی وسایلش رو پهن میکرد.فکر کردم این هم میتونست گدا باشه و مطمئنا مردم خیلی بیشتر از همه ی اونها به این کمک میکردند اما واقعا روی پای خودش ایستاده و با درآمدی حتی اندک زندگی میکنه. گفتم مگه چقدر از این معلولین هست توی ایران؟؟ هر چند تای هم که باشند مطمئنا از آدمهای معمولی خیلی کمتر هستند ولی هیچ پشتیبان و منبعی برای زندگی کردنشون نیست.به ماه عسلی ها دولت کمک کرد چون واقعا اگه نمیکرد خیلی بد میشد و مهمترین دلیلش این بود که  همه میدیدند پس در نتیجه به بهترین نحو برای نشون دادنه توجه خودشون کمکشون کردند اما بقیه چی؟؟؟

بقیه ای که برای حفظ آبروشون هیچ صدائی ازشون در نمیاد؟؟ کسائی با سیلی صورتهاشونو سرخ میکنند؟؟ کسائی که به برنامه ی ماه عسل دعوت نشدند؟؟؟ و هزاران هزار نفر دیگه که ما هیچ خبری ازشون نداریم و ناراحتم از اینکه جایی زندگی میکنیم که اینقدر برای خودمون دغدغه داریم که فراموش میکنیم که کسای دیگری هم هستند و دارند زندگی میکنند .